اگر سری به آرشیو مسابقات مهم اروپایی بزنید و رفتارهای آلکس فرگوسن یا ونگر و یا مربیان جوان فعلی فوتبال اروپا مانند لئوناردو مربی میلان یا دونگا مربی برزیل را مورد آنالیز قرار دهید بعید است به چنین رفتارهایی که سرمربیان ایرانی در هنگام مسابقات از خود برزو می دهند برخورد کنید.

در سالهای نه چندان دور در یکی از دربی های پرسپولیس و استقلال که به با گل علی کریمی پرسپولیس بازی باخته را مساوی کرد شاهد پشتکهای ناصر ابراهیمی مربی نسبتا مسن پرسپولیس بودیم .همان پشتکهایی که روزهای زیادی تیتر یک روزنامه ها بود .همان پشتکهایی که همه می گفتند از مربی ای با این سن و سال بعید بود چنین حرکاتی را انجام دهد.

در آخرین دربی ای که انجام شد باز شاهد رفتار عجیب دیگری بودیم که با اشک شوق دایی ،تیتر یک رسانه ها در تحلیل بازی دربی بود. شاید بسیاری از هواداران حق را به علی دایی بدهند و عکس العمل او را طبیعی قلمداد کنند اما به نظر شما پیروزی در یک بازی باشگاهی هرچند مهم باید سرمربی یک تیم را چنان از خود بیخود کند که اشک درچشمانش جمع شود؟آیا وقتی در باشگاههای ایتالیا اینتر با 3 گل از همشهری خود آث میلان دربی را برد مورینو در کنار زمین اشک ریخت؟و یا پشتک زد؟

مدتی پیش هم صمد مرفاوی بعد از اینکه در دقایق پایانی تیمش گل مساوی را به ثمر رساند اشک از چشمانش جاری شد .شاید تمام اینها به علت فشار بیش از حدی است که بر روی آنها وجود دارد اما هرچه می خواهیم به خود بقبولانیم که این حرکت عجیب نیست باز نمی شود نکند در دنیای فوتبال مربیان ما به مربیان گریان معروف شوند.

محمد صادق